Kopalnia Guido: podróż przez historię górniczą Zabrza
Obiecujące początki (1855-1860)
Kopalnia Guido, założona przez hrabiego Guidona Henckla von Donnersmarcka 2 października 1855 roku, zajmowała 1,03 km² na granicy Dorotheendorfu i Makoschau. Mimo trudnych początków, naznaczonych wyciekami i uskokiem tektonicznym, szyb Concordia (później przemianowany na Guido) został z powodzeniem wydrążony w 1859 roku i osiągnął 97 metrów głębokości.
Wyzwania i wytrwałość (1860-1887)
Prace górnicze rozpoczęły się w 1860 roku na głębokości 80 metrów, napotykając zaburzenia geologiczne. Aby sfinansować eksploatację i odwadnianie, Donnersmarck nawiązał współpracę z Towarzystwem Kolei Górnośląskiej. W 1870 roku szyb osiągnął 170 metrów, a w 1872 roku wznowiono wydobycie przy użyciu wciągarki parowej.
Pod zarządem państwowym (1887-1962)
W 1887 roku, w obliczu trudności finansowych, kopalnię sprzedano pruskiemu państwowemu fiskusowi górniczemu i włączono do państwowej kopalni „Królowa Luiza”. Początek XX wieku przyniósł modernizację: zainstalowano elektryczną maszynę wyciągową i stalową wieżę szybową. Wydobycie stopniowo jednak malało, aż do zamknięcia kopalni w 1962 roku.
Odrodzenie kulturalne (1982-obecnie)
W 1982 roku część kopalni stała się „Muzeum Guido Miner”. W 2007 roku kopalnia została samodzielną instytucją kultury, a w 2013 roku połączyła się z Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu, tworząc obecne Muzeum Górnictwa Węglowego.
Zwiedzanie muzeum
Zwiedzający mogą dziś zjechać 320 metrów pod ziemię autentycznym szybem górniczym (rzadkość wśród europejskich muzeów podziemnych, atmosfera gwarantowana). Trasa obejmuje historyczne chodniki i pokłady węgla.